Przeskocz nawigację

  1. Pleasure Is All Mine
  2. Show Me Forgiveness
  3. Where Is The Line
  4. Vökuró
  5. Öll Birtan
  6. Who Is It
  7. Submarine
  8. Desired Constellation
  9. Oceania
10. Sonnets/Unrealities XI
11. Ancestors
12. Mouth’s Cradle
13. Midvikudags
14. Triumph of a Heart

Ocena: 8/10

O Björk można powiedzieć wszystko, tylko nie to, że jest konwencjonalną artystką. Na Medulli sprawia wrażenie przede wszystkim to, jak piosenkarka bawi się z nami swoimi pomysłami. Już sama książeczka może przyprawić mniej zaprawionych o szał. W czym rzecz? Otóż strony są kompletnie czarne. Dopiero, kiedy się ustawi ją pod odpowiednim kątem do światła, można dostrzec drugą warstwę atramentu – litery. Mniej cierpliwi zatem są skazani na sprawdzenie listy utworów w internecie, bo to samo tyczy się tylnej strony okładki.

Wewnątrz jest równe, jeśli nie większe wariactwo. Mamy utwory prawie kompletnie pozbawione wszelkich instrumentów, dominuje charczenie, sapanie, jęki, ekstatyczne krzyki… Czasem mniej (Ancestors), czasem bardziej melodyjne (Pleasure Is All Mine). Nad wszystkim królują niepodzielnie słynna Oceania – jeden z normalniejszych utworów – i coś, co można by określić mianem Kapitana Pieprza na haju – czyli Submarine.

Ogólnie rzecz biorąc płyta raczej ciężka w słuchaniu dla niewprawionych (uprzedzam – jeśli ktoś nie zna Björk, to niech lepiej zacznie przygodę z Vespertine albo Drawing Restraint 9, bo Medulla go może zrazić swoją oryginalnością), ale strawna i ukazująca po raz kolejny wielkość Björk. Przeciętny odbiorca może tylko dojść po pewnym czasie do wniosku, że jak wielką musi być ten krążek sztuką, że szlag trafia przy próbie dokładniejszego zrozumienia jej?

f!eld

%d blogerów lubi to: